Айгүл Сағымбайқызы

Өлең авторы – Айгүл Сағымбайқызы

Тағзым өмір, қолында,

Бірге болған, жан досым.

Өмір тасқын, жолында,

Қайтіп сені, жоғалттым?

Енді қайтіп, самғайды?

Мынау сынған, қанатым.

Үмітті кім, жалғайды?

Таусылғандай, тағатым.

Кімге барып, аша алам?

Айта алмайтын, мұңымды.

Қайтіп үміт, құра алам?

Жетелейтін, жанымды.

Кеттің, алыс сапарға,

Сұрамастан, ешкімнен.

Шайқалды – ау, мынау босаға,

Жауабын табам, мен кімнен?

Өлең авторы – Айгүл Сағымбайқызы

Көрсем де, көрмегендей болайын,

Шыдауменен, әдептен мен, озбайын.

Жүрегімің, ең төрінде, сақтайын,

Ендігі амал, еске алу, жағдайым.

Сағынышты, сырларымды, сақтайын,

Ақ маржандай, еске тізіп, қояйын.

Әрбір сөзің, есте болар, әрдайым,

Сары күздің, сен төрінде, жағдайым.

Арман - арман, сен көңілде, қаларсың,

Бақытыңды, басқа жанмен, табарсың.

Өзге жанның, бақыт шамын, жағарсың,

Махаббаттың, ақ жолында, боларсың.

Автор стихов – Айгүл Сағымбайқызы Поэт великий и писатель, Он творчеством, культуру нес. Хоть сын богатого, от роду, Себя он, к беднякам отнес. Сын Кунанбая, Тобыкты, Аргына, Где нет величия, превосходство дух. Слова читали, горькие акына, Про бедных, боль, тревожащий слух. Абай есть слава, песенный рассвет, Кто ищет правду, у него ответ. Летит стрелой, души его завет, Любовь к народу, другого зова, нет. Не только устный, письменный завет, Внес в литературу, страницы, новых лет. Соратниками Михаэлис и Долгополов был, Свой яркий путь, с любовью, только жил. Он в окружений, одиноким был, Где не было друзей, с любимой он не жил. В борьбе один остался и часто он грустил, От боли не понятной, предательство и лжи. До капли, без остатка, отдал всего себя, С душою непреклонной, в сомнений живя. У…

Өлең авторы – Айгүл Сағымбайқызы Келмей жатып, дүниеге, Ауыр болды, тағдыры. Болмады ешкімге керегі. Ана үшін болды, бұл қайғы, Сәбидің, жоқ еді кінәсі, Ауадан, тамақтан уланған. Қайдағы денсаулық, анасы, Мың ауырып, қиналып босанған. Айтпаушы ма еды, атамыз, Бір қозы туса, шөп шығар. Бұл бала, біздің жанымыз, Ырысы, қайтып бұйырар? Неліктен, ана, жылайды? Жан – жақтан, көмек сұрайды. Өгейлік, ызғар, болмайды, Бұл сәби елін, жалғайды. Өлшеніп жатыр, өмірі, Тіреліп бүгін, ақшаға. Болмады –ау, ана көңілі, Жаутаңдап, қарап баршаға. Тағдыры, кетті таяқтап, Жылатып бүгін, ананы. Кеткендей, жардан ол құлап, Қыл үсті болды, бұл жаны. Болды ма елі, қауқарсыз, Көп байлық бар деп, мақтанған. Уайымда қалды – ау, ол жалғыз, Ұйқысыз, таңдар атырған. Шыдамай кетті, жолдасы, Өз қанын, жанын аямай. Шырыл…

Өлең авторы – Айгүл Сағымбайқызы

Тек сүйемін, бүгін сені, сыртыңнан,

Ұзақ қарап, талай жүрдім, артыңнан.

Сен сүймесең, мен сүйемін, бұл ғажап,

Саған айтсам, қандай болар, бұл жауап.

Қайтейін, мендегі барым, бір арман,

Адамдар, сүю үшін, жаралған.

Мен үшін,  сен қол жетпес, бақытсың,

Қуанамын, ардағымсың, сен жаным.

Сыйлай алсам, сыйлар едім, бар бағын,

Бұл өмірдің сыйлар едім, бақ тағын.

Сыйлар едім, махаббатта, көк жауын,

Сыйлар едім, сұлулықтың, барлығын.

Айта алмаймын, мен сырымды, бұлығам,

Сені ойлап,көзімді ілмей, мен жатам.

Кінәләймін, тек өзімді, талпынам,

Бар сырымды, саған қалай, аша алам.

Кінә жоқ қой, жаным – ау, мен қайтейін,

Айта алмадым өзіңе, бата алмадым.

Қалды есімде, сұлу келбет, сол барым,

Өрт сезіммен, арпалысып, мен қалдым.

Өлең авторы – Айгүл Сағымбайқызы Кінәлауға, біреуді, сен асықпа, Сынаймын деп, кінәләрін санама. Қайдан білдің, жүрегінде мың жара, Удай ашып, тұрған шығар, жылауда. Мұңын шағып, жылап саған, келгенде, Итерме оны, тыңда, сен күлме. Жұбата алсаң, жұбат оны сенімде, Теріс бұрылып, қолды сілтеп, сен кетпе. Бәрімізде, бір Аллаға сенеміз, Көмек сұрап, жаратқанға, келеміз. Біз жылаймыз, жасырқаймыз, пендеміз, Жақсы болсақ, ұмытамыз, кетеміз. Сүйген құлына, сынақ береді, Алламыз, Шыдай алмай, біз қалжырап, жатамыз. Айтушы еді, біздің ата – бабамыз, Ұмытпаңдар, сенім бізге, ол парыз. Қиындыққа, шыдау керек төзіммен, Аз болсада, қанағат деп, сабырмен. Біреу жатар, сененде кем, үйімен, Күш қуаты, кетіп бүгін, жүдеумен. Қарап тұрсаң, сененде кем, біреу бар, Зағиптарда, саған қарап, мың айтар. Сұрайд…

Автор стихов – Айгүл Сағымбайқызы В степи истории, прошлых лет, Родился, сильный человек. Освоил жизни, он секрет, Прославил свой, прожитый век. Он сын, из рода Шапырашты, Он умный, храбрый с юных лет. Он воплотил, свои мечты, Он знал борьбы, большой секрет, В семнадцать лет, он воевал, Топографом – стратегом был. Он силы, знаний отдавал, За свой народ, в заботе жил. На джузы, роды не делил, Он уважал и всех любил. В единстве он с народом жил, И для народа, светом был. В Джунгарской битве, побеждал, От иго, степь освобождал, Он силы, от народа брал. В бой с кличем шел и побеждал, Молитву, в памяти прочтем, Найдем, мы нужные слова. Здесь, покровительства найдем, Ведь память, все еще жива. Народ, приходит к вам всегда, Да будет, вечная хвала. Пусть будет пухом, Вам земля, Покой Вам, Карасай…

Автор стихов – Айгүл Сағымбайқызы Акын в степи, не превзойденный, Он мастер слов, где есть айтыс. Все точно, в миг определенный, Остры слова, где нет границ. Писал задумчиво, поэмы, Батыром был, защитник он. Как Карасай, Саурык, сражался, Где слышен был, в степи лишь стон. Он не сдавался, в силе слова, В себе уверенным, он был. Высоты брал, легко и снова, И лишь поэзией, он жил. Поэт великий и мыслитель, Жамбыл Жабаев, говорил. Что Суюнбай, кумир, учитель, Что в справедливости он жил. Суть, героического эпоса, Он очень точно, воспевал. Не ясность, не было вопросом, Он в мыслях, высоту создал. Ведь сила слово, велика, И грань ее, совсем тонка. Великий, Суюнбай ата, Ядро поэзий, простота. Да, жил так Суюнбай ата, Как свет, где была темнота. Где память есть и чистота, Там чтит народ и на век…

Өлең авторы – Айгүл Сағымбайқызы Талқандалған тағдырлар, Бұл кім, бүгін ағайын? Бөтен емес, туыстар, Түсінеді, кім жайын? Біреуі айтар, тағдыры, Өз қолында, адамның. Неден болды, ол сорлы? Жауабы бар ма, бұл жанның? Біреуін, сатты баласы, Ие болып ақшаға. Біреуін, сатты анасы, Күн көрсетпей, балаға. Аға алды, жағадан, Мен ақылды, сенен деп. Іні болды, айта алған, Ағасына, сен кет деп. Шын еңбегін, ақысын, Сұраймын деп, біреуі. Көрді зорлық, тек қысым, Жоқ ертеңім деп, сөнді. Баспанасы болмаса, Қайда, қалай түнейді? Басар тауы, жоқ болса Жетімдікпен, жүдейді. Түзете алмай жағдайды, Ашынып, ішеді тағы арақ. Ұмытсам деп, жылайды, Қайдан келді, бұл шатақ? Олда, адам баласы, Бір Алладан, жаралған. Болмады – ау, бүгін панасы, Дала болды, бұйырған. Енді ешкімге, сенбейді, Дұрыс жолға, көнбейді.…

Өлең авторы – Айгүл Сағымбайқызы

Сүймесеңде, сүйемін деп айтасың,

Жан – жағыңа, ұран тұтып жатасың.

Сүйемін деп, өзіңе де мың айттың,

Мына түріңмен, қайда жаным барасың.

Сүйемін деп, талайларға сен айттың,

Сүйем, күйем, үйленемін деп жаттың.

Нақ етерін, мен сұрасам, білмейсің,

Мына түріңмен, сен алысқа жетпейсің.