060225500067

Бақшадағы бір кездері солмайтын,Гүл едік біз, жүр едік біз… Ол қай күн?Сәби жүрек, бұл өмірден бейхабар,Тұман болып торлайтын.“Жетім” деген жәй әншейін бір атым,Бүйірімнен қанжарлар көп сұғатын.Баспана жоқ, қаңыраған кеуде тұр,Жан болса егер тұратын.Уа, адамдар, тұрған жоқ па сезіліп?Жүрек тұр ғой қалтарыста езіліп.Құрдастарым менен сірә, жасырынЖүрген шығар безініп.Кек сақтап, гүл болмадым жайқалмайтын,Аласұрған көңілім үйте алмайтын.Не бір күнді өткерген сор басымнан,Алақан жоқ сипалайтын.Мүсіркейтін бала емеспін тастанды,Өмір ғой ол, зымданға әкеп тастады.Қайтармай жүр жанарымнан моншақтап,Бытқып аққан жастарды.Тілдесетін анаммен сыр толғайтын,Хатым да жоқ о дүниеге жолдайтын.Бақыттының рөлін әркез сомдауға,Менде қауқар, сенде еш мән болмайтын.Уа, тағдырым, менде шара болмай тұр,Қорған…

Баяғы заманның әсіресе, қазақ ақындарының мәртебесі биік еді. Ал бүгінгінің ақындары тіпті қоғамға елеусіз жандардың қатарында қалып отыр. Бұған себеп: қазіргі орта, жас буындағы ақындардың шетел әдебиетін зерттеп оқымауында. Тек өзіміздің ғана әдебиетке үңіліп, еліктегеннен пайда жоқ секілді. Қазақтар еліктегіш халық қой жалпы. Ақындар әлеміне жаңа дем алып келу қажет. Мен мұны, жас ақын ретінде келешекте жүзеге асырсам деген ниетім бар.

“Өлең – сөздің патшасы, сөз сарасы”

(Абай Құнанбаев)